Ҷомеаи байналмилалии муосир имрӯз бо таҳдидҳо ва чолишҳои бесобиқа дар самти ҳифзи сулҳ ва амнияти байналмилалӣ рӯ ба рӯ мебошад. Низоъҳои мусаллаҳона, терроризми
Сулҳу субот, амният, осоиш ва саодатмандии халқҳои алоҳида ва тамоми ҷаҳон ба ҳамдигар вобастаанд.
Ваҳдати миллӣ яке аз арзишҳои бузургтарин ва муқаддастарини ҳар як давлату миллат маҳсуб ёфта, ҳамчун омили муҳими таҳкими давлатдорӣ, сулҳу субот
Ваҳдат яке аз арзишҳои бунёдии ҷомеаи инсонӣ буда, ҳеҷ як халқият ва ё миллат бидуни ҳамдигарфаҳмӣ
Дар даврони ҷаҳонишавӣ, ки боиси бархӯрди тамаддунҳо ва таҳдид ба ҳувияти миллии давлатҳои соҳибистиқлол гардид, масоили ташаккул ва амалисозии идеяи
Дар ибтидои солҳои 90-уми асри ХХ бо эълон гардидани Истиќлоли давлатӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ба гирдоби ҷанги шаҳрвандӣ кашида шуд. Дар чунин вазъияти мушкил тоҷикон ба шахсияте ниёз доштанд, ки метавонист тамоми ќувва ва нерўи хешро барои таъмини сулҳи доимӣ ва ҳифзи Истиќлоли миллӣ равона созад.
Ваҳдати миллӣ дар таърихи навини Тоҷикистон танҳо як мафҳуми сиёсӣ ё шиори ҷашнӣ нест. Он як низоми комили арзишӣ, ҳуқуқӣ, сиёсӣ ва маънавист, ки сарнавишти давлати соҳибистиқлоли тоҷиконро аз хатари парокандагӣ ба роҳи эҳё,
Дар шароити низоми нави арзишҳо ва манфиатҳои геополитикии давлатҳои бузург ваҳдати миллӣ – омили асосии ҳифз ва ҳимояи дилхоҳ давлат
Ба даст овардани Ваҳдати миллӣ дар таърихи муосири Тоҷикистони соҳибистиқлол дастоварди беназире буд. Рушди ҷомеа ва ноил гардидан ба ҳадафҳои стратегӣ ва баланд бардоштани сатҳи ҳаёти солим ва некӯаҳволӣ аз таҳкими Ваҳдати миллӣ
Ваҳдати миллӣ барои мо на танҳо рамзи сулҳу оромӣ ва суботи сиёсӣ, балки омили асосии рушди устувори ҳамаи соҳаҳои ҳаёти ҷомеа ва давлат мебошад.
